Fasnetsomzug einst ond jetzt
Schwäbisches Mundart-Gedicht von Gisela Waibel
Fasnetsomzug einst ond jetzt
Viel hot sich dau en fünf Johrzehnt,
i hau me emmer noit dra gwöhnt.
Dr heitig Omzug liegt mir it,
vielleicht komm i au nemme mit,
doch wenn i blos no Holzköpf sieh,
isch des it luschdig meh für mi.
Früher war dr Omzug no a Sensatio,
wia wenn’s heit wär, woiß i’s no.
S’ganz Dorf isch gschtanda of em Kopf,
vom Opa bis zom kleinsta Tropf.
Dr Buachmaier, dr Menscha Karl,
des waret echte Orginal,
au Monza Michl, Schenka Sepp
hond viele Schnapsidea ghett.
Dr Aumanns Günter ond dr mei
waret au johrelang drbei,
da Gunter Korn it zom vergeassa,
au der war so a Fasnetsbeasa.
Hond d’Oitamer uf d’Schippe gnomma,
dia Zeita kommed leider nomma.
Des waret halt no Idealischta
ond uf en Orda hond se gschissa.
Vor allem hot’s it so bressiert,
ma isch vo Boiz zo Boiz maschiert,
Bleachmusik hot gspielt drzua,
vorbei war’s z’Oitra mit dr Ruha.
Hot uf dr Stroß rom Blödsenn trieba
ond neamat hot oim do vorgschrieba,
was ma schreia deaf, was it,
hosch kenna do grad wia da witt.
Noch isch ma en Turnhalle maschiert,
ond hot sich Gurgel kräftig gschmiert.
Zom Eassa hot’s en Schübling gea,
drzua en Wecka ond it meh.
Ja, it amol a Ofanudel
ond für da Duscht a Bier ond Sprudel.
A luschtigs Theater hot ma gspielt,
ond zur Musik danzt wia wild.
Drbei isch jeder zfrieda gwea
ond grad zenftig war’s ond schö.
Gar manches Gschichtle hätt’s do gea,
was dia alt Halla alls hot gseha.
Heit muasch als erschtes scho mol zahla,
do goht’s scho los mit dene Quala.
Noch druckt ma en Zeattel dir en d’Hand,
wo d’Schlachtruaf vo de Zenft dob stand.
Heit siehsch blos Holzköpf no maschiera,
ond witt dia mit Schreia animiera,
noch gugget de dr Neabama
glei gremmig ond verächtlich a.
So schtohsch noch ogfähr neinzg Minuta
an dr Stroß ond machsch a Schnutta.
Da grend voll Holzwoll ond Konfetti,
von weaga Jux ond alls paletti.
Wenn schreia witt, muasch wissa, was,
zom Beispiel „horig, horig isch dia Katz“
„He muh“ oder „narri, narro“,
mei, des ischt luschdig ond macht froh.
Doch „Spaplatta hoi“, de’sch s’Allerhöchst,
bei soviel Schwachsenn, do verrecksch.
Aber bis uf dem Zettel endlich gfonda,
was schreia muasch, send se verschwonda,
drbis isch scho dr nächste Haufa
vorbeimaschiert, do könntsch verdlaufa.
S’letscht, was kommt, send d’Ofanudla,
do kasch da Zettel noch verbudla.
Dia laufet rom wia lahmer Sack,
d’Maschka hanget hend em Gnack.
Em Gsicht vo vierzeh Däg da Rausch,
dia ließtet leichter d’Maska auf,
weil „mit“ mancher schöner wär wia „ohne“,
vor allem d’Männer, Schöpfungs Krone.
Doch it blos z’Oitra lauft’s so a,
de’sch übrall so, landauf, landa.
S’henderst Kaff em Oberland,
hot Holzköpf heit em Narragwand,
behauptet steif, se send historisch,
doch glaub i it, dass des au wohr isch.
I ho do ehrlich meine Zweifel,
ob Goißböck, Hexa oder Deifel.
Früher hot’s nette Wäga gea,
heit isch do leider nix zom seha.
Dia baar, wo se do heit no machet
isch nix worüber d’Leit gern lachet.
Ma zoiget s’Internationale,
anstatt vom Dorf blos s’Kommunale,
doch grad des wär entressant,
it was z’Berlin dia Drialer dand,
des hörscht am Tag zwanzgmol ond öfter,
ond stoht en alle Zeitongshefter.
Sogar em Fernseha kommt all Stond,
was eisre Volksvertreater dond.
Em Rheinland dond, am Rosamondig,
do basst des na, do fend i’s pfondig.
Oder stoht d’Jugend uf de Wäga doba,
mit Raisch em Gsicht en Schlotterhosa,
drzua wird zo ’ra schrega Musik
gschria was goht, mei des isch luschdig!
Aber Schuld dra an dem Zuastand heit
send au d’Vorschrifta, wo’s dofür geit.
Jeder Waga wird z’erscht kontrolliert,
amtich prüaft ond registriert.
De Deitsche send scho bald so weit,
dass’Vorschrifta für d’Vorschrift geit.
Ja, dr Vadder Staat mit de Behörda
kennet da Spaß oim scho verderba.
Dia dätet sich gscheider seal uf d’Fenger gugga,
statt de Kleine blos en d’Suppa spucka.
A glei weng Fuaßvolk isch vorhanda,
zom Beispiel Bannwalds Fasnetsdanta,
ond no a baar so kleine Gruppa,
dia dond sich moischtens z’brav entpuppa.
S’fehlt oifach halt a weng dr Biss,
se wend wahrscheinlich noch koi Gschiss.
Ond isch der Zirkus noch vorbei,
isch s’ganze Dorf oi Sauerei:
Konfetti, Holzwoll ond Papier,
Plastik, Guddra, Dreck ond Gschmier,
Schnapsleicha kascht sogar fenda,
wo am Bordstoi biaßet d’Senda.
D’Blomabeet am Stroßarand
send voll mit Abfall, s’ischt a Schand,
ond a halbs Johr später kommt em Haus
no’s Konfetti us de Fuaga raus.
Ja, ka ma etz ohne Saustall macha
en dr Fasnet nemme lacha?
Des frog i mi! – Wer des it ka,
isch doch em Leaba ganz arm dra.
Ihr denket, muaß dia emmer motza,
doch manches ischt halt au zom Kotza!
Dieses Werk von Gisela Waibel ist lizenziert unter:
Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0) – Deed
Knut.