I sieh blos schwaz

Schwäbisches Mundart-Gedicht von Gisela Waibel

I sieh blos schwaz

Wenn’s bei eis langsam em Wenter zuagoht,
ond d’Sonna da niedrigsta Stand scho bald hot,
dägweis weag em Neabel alls grau ischt en grau,
des isch dia Zeit, wo i gar it gern hau.

Betrachtescht noch d’Leit, ob Weib oder Ma,
dreimol derfsch rota: Was für a Häs hond se a?
Nei vo zeah ganz bestemmt ebbes schwaz,
en Ausdruck em Gsicht, wo au drzua basst.

Kittel ond Mäntel, schwaz fast jedes Drom,
noch send se no gsteappt, grad ra ond zwer nom.
Mit Watte ond Dauna gfüllt wia a Blonza,
frisch us dr Metzg raus, isch grad zom Gronza.

Kommsch en en Lada, zig Meter am Stuck
blos schwaze Fräck, so weit i au guck,
ond siehsch noch oin rota amol zwischadenn,
noch kasch drvo ausgau, der isch dir gwieß z’eng.

Do wirscht mit dr Zeit jo no ganz depressiv,
wenn om de rom emmer schwaz blos no siehsch.
Muasch noch no an eiser Regierong denka,
noch bleibt dir nix anders, wia d’Lätscha na henka.