Header Bild

Alles radlat!

Schwäbisches Mundart-Gedicht von Gisela Waibel

Alles radlat!

Radla ischt a schöner Sport,
ma kommt bequem vo Ort zu Ort.
Ma sieht d’Natur, ischt an dr Luft,
riacht Bschütte ond da Blomaduft.

Am Weagrand manches Kleinod griaßt,
wo oim dia Stramplerei versiaßt.
A Eikehrschwong so zwischanei,
des muaß freile au mol sei.

S’Henderdoil sott dringend gruaba,
d’Auga tränet scho vom Luaga,
ond will ma it am Duscht krepiera,
sott ma halt sei Gurgel schmiera.

Au i betreib manchmol den Sport,
emmer gmiatlich, sonscht wär’s Mord.
Ond zwar mit Knia-Zendong ond Maga-Gas,
anstatt mit Strom dond ondrem Arsch.

Seit a baar Johr isch des dr Hit,
do komm i leider nomma mit:
Ma sieht do plötzlich ganze Schara
Seniora flott da Berg nauf fahra.

Wo du mit allerletschter Kraft,
froh bischt, dass du’s grad no schaffsch,
do wirscht vo’r Oma mit achzg Johr
überholt, do stellt dir’s alle Hoor.

I be am Berg dob halba he,
schwitz wia d’Sau, dr Arsch duat weh,
schnapp noch Luft, verstick scho fast,
z’allererscht mach i etz Rast.

Inzwischa send dia Stromatriebne
scho z’weitescht fut, it oin me siehne.
Aber i kauf koi E-Baik, s’muaß it sei,
I hock oifach ens Auto nei,
oder dur uf Schuaschters Rappa,
wo mir’s gfällt, omnander dappa.

Do treff i uf dia mit de Mauntenbaik,
-mit dene grieag i manchmol Streit-,
wo uf drei Handbroit schmalem Pfad
onderweags send mit em Rad
ond raset über Stock ond Stoi
durch d’Natur, des muaß it sei!

Drbis send’s it blos jonge Schnesel,
em Gegadoil, au alte Esel,
wo zoiga wend, mir send no jong
ond au mit siebzge no en Schwong.

Blos - des gscheacket Dress reißt’s au it raus,
des sieht moischt lächerlich blos aus.
A schlottrigs Fiedla, vorn en Wampa,
mei Fantasie hält sich in Schranka,
esthetisch isch der Ablick it,
Hauptsach, dr Opa fühlt sich fit!

Bisch do als Wandrer onderweags,
traimsch vor de na ond denksch nix Schleachts,
kommt z’mol vo henda so a Gschoss,
vor Schreck goht beinoh was en d’Hos.

A Glocka hond se it zom leita
ond au koi Maul zom „Obacht“ schreia,
do hilft blos a Satz en d’Doraboscha
ond lauthals hendanoche goscha.

Noch’ muasch froh sei, wenn er weiterfährt
Ond it no reacht freach aufbegehrt.
S’schönscht Weagle machet dia zur Sau,
anstatt uf feste Weag zom gau.

Außer zwoi Meter vor sich na
gugget dia sowieso nix a.
Dia hond do au koi Zeit zom luaga,
do hoißt’s blos dappa, jo it gruaba.

Vom Henderdoil bis nauf zom Gnick
Send se voll mit Dreck ond Schlick,
weil hend’ am Karra s’Schurzbleach fehlt,
des miaß so sei, hond se verzehlt.

Hang noch’ dr Dreck bis dob am Grend,
seha ma erscht, was Kerle send.
Wäscha derf’s dahoi noch’ s’Weib,
noch’ hot au dia no ihra Freid.

So spennt halt jeder Mensch für sich,
doch wenigstens bewegt er sich!

Creative Commons Lizenzvertrag
Dieses Werk von Gisela Waibel ist lizenziert unter:
Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0) – Deed