Header Bild

Kaffeeverkehr

Schwäbisches Mundart-Gedicht von Gisela Waibel

Kaffeeverkehr

So ab ond zua, mol zwischanei
ladt ma mi zom Kaffee ei.
Bei’ra Freindin, bei Bekannte,
machmol send’s sogar Verwandte.

Zom Frühstück, zur Geburtstagsfeier,
wo no übrall, des woiß der Geier.
Mi freit’s, de’sch alls guat ond schee,
blos hurets manchmol beim Kaffee.

Weil heit dia Fraua alle gern
fortschrittlich send ond ganz modern,
machet de moischte da Kaffee
anstatt vo Hand mit dr Maschee.

Uf Knopfdruck macht dr dia Kaffee,
Latte, Capu ond no meh.
Was der noch’ koscht, des wird it gsait,
Hauptsach, d’Hausfrau hot ihr Freid.

Blos sott d’Maschee au funktioniera,
drom muasch se vor’ genau studiera.
Doch wia’s halt Maschena an sich hond,
it immer wia du wit grad dond.

S’oimol wird s’Wasser gar it hoiß,
oder pfutsget’s, spritzt ond soicht
neabanaus, dass d’Händ verbrennscht,
dass glei an de Wänd nauf kenntsch.

Noch’hockesch do vor leera Tass
ond watesch uf des braune Nass.
Bis endlich griagsch da erschta Schluck,
hosch s’größt Stuck Kuacha scho verdruckt.

So sottsch wernot a zwoits no eassa,
s’ahnemma kasch do vergeassa.
So trait dr Fortschritt au no bei,
dass dicker wirsch, des müsst it sei.

Ond was dia Maschee no mit sich brengt,
dass d’Hausfrau he und her blos sprengt.
Bei jedem Tässle muaß se laufa,
trausch de gar it aus zom saufa.

Des isch dr reinst Kaffeeverkehr,
allbot hot oine d’Schüssel leer
ond schreit: „Komm,
schenk mir au no schnell oin ei,
bischt jo eh scho grad drbei!“

Isch ma grad hoiß am Diskutiera,
muaß d’Hausfrau mit dr Tass maschiera,
kriagt nix mit vom nuischta Tratsch,
weil se seit zwoi Stond blos latscht.

D’Fiaß dond’ra bis zom Obed weh
ond schuld isch me dia blöd Maschee.

Ond bei de allermoischte Mol
isch zuadem Tass blos halba voll.
Uf zwoi Schluck isch se me leer,
es lebe der Kaffeeverkehr!

Verfluachte Technik, muaß des sei,
de ganz Gmiatlichkeit goht langsam ei.

Altmodisch, wia i heit no be,
mach i en a’briatha Kaffee,
der goht ruckzuck ond schmeckt au no,
was will i meh, i ma’s halt so.

Stell uf da Tisch a großa Kanta,
noch’kennet sich dia Kaffeetanta
eischenka grad so oft se wend,
noch’wird it blos durch d’Wohnong grennt.

Ma ka am Tisch da hocka bleiba
ond sich mit Ratscha Zeit vertreiba.
Grad nett ond gmiatlich isch drbei,
so soll a Kaffeeklatsch doch sei!

Egal, be i au it modern,
grad so ma i des eaba gern.

Creative Commons Lizenzvertrag
Dieses Werk von Gisela Waibel ist lizenziert unter:
Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0) – Deed