Blöda Mode
Schwäbisches Mundart-Gedicht von Gisela Waibel
Blöda Mode
I dät so gern a T-Shirt kaufa.
I ho zwar scho an ganza Haufa,
doch sott i dringend no ois hau,
ihr Fraua wäret mi verstau.
Nia hosch ois in dr reachta Farb,
wo zur Hos basst, de’sch frei arg!
Aber – s’goht mir wia beim Hosa kaufa,
i fend nix reachts, s’isch zom Verdlaufa.
D’Ausschnitt gond bis zom Nabel na,
do kasch glei s’Eiter offa tra,
tailliert, dass jeda Schwat adruckt,
mit dr Zeit wirscht no verruckt!
Zwer übren ganza Korpus nom
a englisch Gschwafel, groß ond domm.
I ka bloß schwäbisch, wia ma woißt,
drom kapier i au it, was des hoißt.
Z’letscht isch des ganz was ordinärs,
noch moinat d’Leit, wia schlecht i wär.
Oder siehsch aus wia’n Christbaum uf zwoi Ständer,
s’glänzt ond glitzret de’sch no mender.
So ebbes ziah doch i it a,
do schuiet jo no z’letscht mei Ma.
Drom dur i dia a, wo i ho,
hot d’Farb au it da reachta To.
Mit dem Geld, wo bleibt, do kehr i ei,
soll ruig mei Schwat no dicker sei.
Vo mir aus henket dia Fetza en Kamee,
noch’ ben i halt it ganz so schö!
Dieses Werk von Gisela Waibel ist lizenziert unter:
Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0) – Deed
Knut.