Des send Sorga
Schwäbisches Mundart-Gedicht von Gisela Waibel
Des send Sorga
Herrschaft, was hond mir für Zeita,
könntesch uf dr Sau nausreita.
Wenn d’Richter selle Urtoil fället
ond s’Leaba oim drmit vergället.
S’Bier derf it „bekömmlich“ sei,
do schla doch glei dr Blitz drenn nei.
Des derf au it uf em Fläschle stau,
drom muaß’s dr Brauer streicha lau.
Ausgreachnet vo Berlin so Preißa,
wend eis s’Gegadoil beweisa.
Wahrscheinlich saufet dia blos Wasser
anstatt a Bier ond send drom blasser.
De’sch klar, wenn i fönf Liter sauf,
do hone freile noch’ en Rausch.
Doch sauf vom Apflsaft dia Menge,
do kommt dr Arsch au ins Gedränge.
Mei liaber Ma, do wär was los,
en de Kuttla ond dr Hos!
Jeder, wo sein Verstand gebraucht,
woißt, dass ma it so viel sauft.
Wer liest scho jedes Etikett?
Doch it a gotziger, i wett!
Des wenn dät’sch, om Gottes Willa,
diefscht weder Duscht no Honger stilla.
I wear uf jeden Fall ohne Bedenka,
weil mir’s „bekommt“, a Bierle drenka.
I glaub mir hättet andre Sorga
ond des scho heit, ond it erscht morga.
Dieses Werk von Gisela Waibel ist lizenziert unter:
Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0) – Deed
Knut.