Käschtlavirus
Schwäbisches Mundart-Gedicht von Gisela Waibel
Käschtlavirus
A nuier Virus broit’ sich aus,
kasch beinoh sa en jedem Haus.
Der hot sich rasend schnell vermehrt,
d’Leit hond sich au it geg ihn gwehrt.
Hauptsächlich Jonge hot’s verdwischt,
do bischt grad froh, wenn alt scho bischt.
S’geit au koi Gegagift zom Empfa,
s’oizig, was do kasch, ischt schempfa.
Aber der Virus ischt immun drgega,
do muasch was anders überlega.
Dia wo befalla send, kennsch glei,
dia luaget stur an oim vorbei,
mit ma ausdruckslosa Gsicht,
da Blick uf a gleis Käschtle gricht.
Do dopet se mit Gfühl druf rom,
drnoch wird’s gstreichlet an oim Drom.
Se streichlet’s nauf ond streichlet’s na
ond stieret uf des Käschtle na.
Jeder zwoit hot a steifs Gnick
vo dem damisch blöda Blick.
Alls dromrom wird do vergeassa,
einschließlich am Disch da s’Eassa.
Ob em Zug, em Wartezemmer,
mir kommt’s vor, s’wird emmer schlemmer.
Se hocket noit reacht uf em Platz,
ziaht ma scho s’Käschtle us em Sack.
Statt schwätza mit de Leit drom rom,
spielt ma uf dem Glomp blos rom.
S’geit nix, was dia no entressiert,
s’wird blos no uf dea Kaschta gstiert.
Siehsch em Lokal a Pärle hocka,
da haut’s de schier gar us de Socka.
Anstatt sich liab en d’Auga gugga,
duat jeder blos am Käschtle drucka.
Schreibet sich SMS, anstatt zom sa,
dass ma da andra sakrisch ma.
Wenn des im Bett so weiter goht,
send mir vom Aussterba bedroht.
Wo da gohscht ond wo da stohsch,
siehsch Infizierte uf dr Stroß.
Se laufet rom grad wia en Trance,
uf d’Seita, de’sch de oizig Chance.
Doch späteschtens am nächsta Baum,
send se noch’ aufgwacht us em Traum,
weil se direkt mit em Grend
an selbiga nagspronga send.
Drom duat ma demnächst Baim ond Pfosta,
wahrscheinlich me uf eisre Kosta,
rondom mit Schaumstoff isoliera,
dass koine Beila geit ans Hira.
Oi hebets weg ond grinset nei,
dass jeder sieht, wia schö er sei,
des hoiß ma Selfi, hon i ghört,
für mi send dia ganz oifach gstört.
Mir roicht oi Blick en Spiegel leicht am Tag,
weil i öfters dea Ablick it vertrag.
Den muat i au koim andra zua,
so was schö’s wia mi, des geit’s scho gnua.
Selbst beim Wandra durch d’Natur,
brauchet se’s an oiner Tour.
Ischt au d’Gegend no so schee,
ohne Kästle goht nix meh.
Do laufsch grad friedlich vor de na,
zmol fangt neabs dir a Gedudel a.
Ziaht oiner us seim Rucksackdäschle
Scho wieder so a Hura-Käschtle,
dopet druf rom ond hebt’s ans Ohr,
für so a Gschwätz brauchsch frei Humor!
Mei, isch dia Nachricht wichtig gwea,
s’häb Fischstäbla zom Eassa gea
ond Katz häb onders s’Sofa gschissa,
ja, muaß i so ebbes etz wissa!
Am Schluss vom Gschwätz fünfmol „okey“,
arme Menschheit, des duat weh!
Noch’ weret blos no overdrossa
Mit dem Käschtle Foto gschossa.
Später hoißt’s, ja, wia, be i do gwea,
des hon i überhaupt it gseha.
Ja mei, d’Natur em Ganza a zom gugga,
wär schöner, wia uf’s Knöpfle drucka.
I, wenn fut be, will mei Ruah,
Krach ond Gedudel geit’s scho gnua.
Was goht denn ander Leit des a,
wo i grad be ond gang i na?
Ond (erscht) d’Schüaler, do hot jeder ois.
Dr Papa zahlt’s, drom hon i kois.
Tür von dr Schual isch noit reacht auf,
stürmet se en Schualhof naus.
S’Kästle ischt scho griffbereit,
weil’s ebbes Wichtigers it geit.
Wo führt dia Technik blos no na,
wenn ma alls uf Knopfdruck ka.
Kopfreachna ka scho koiner meh
ond Schreiba ischt au bald passé.
Vom praktisch denka ganz zom schweiga,
was kommet doch uf eis zua für Zeita.
Ja, scho de allerkleinste Kend,
wo onda noit reacht drucka send,
spielet mit ihre Wüschtlesfenger
scho rom uf dene Käschtlesdenger.
Ja, wenn ma’s sinnvoll nutza dät,
wär des a wonderbars Gerät.
So isch es oft meh Fluach, wia Seaga,
doch des isch noch’ am Nutzer gleaga.
I gib’s ja zua, zo meiner Schand,
dass i drvo gar nix verstand.
Ond so wird’s au bleiba, bis i stirb,
weil mr da Rest vom Leaba it verdirb.
Oi Frog zom Thema hätt i no:
Wenn mir koin Strom meh hond,
was duat ma do??
Dieses Werk von Gisela Waibel ist lizenziert unter:
Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0) – Deed
Knut.